مرا در قبر سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهی ترین تاریکی ها جان باخته ام.
هر گاه در جای قبر من تردید داشتید قطعه سنگی را از کوه بغلتانید هر جا آرام
گرفت بدانید آنجا قبر من است.
دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند به آنچه خواستم نرسیدم.
چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند تا آخرین لحظه چشم انتظار مانده ام.
موهایم را پریشان بگذارید تا همه بدانند در این دنیا هیچ امید و آرزویی نداشتم
ترا میپرستم ترا ای خاك افغان میپرستم
ترا ای بهتر از جان میپرستم
گل هر سنگ قلب كوهسارت
به هر باغ و گلستان میپرستم
بدان كه دشت های خشكت ای یار
قسم با چشم گریان میپرستم
اگر افتاده ام در شام غربت
ترا با نور ایمان میپرستم
مرا با عشق تو پیمان چه كار است
ترا بی عهد و پیمان میپرستم
اگر چه دوری ات افتاده مشكل
ترا من سهل و آسان میپرستم
مپنداری كه “شاكر” بی وفا بود
ترا آباد و ویران میپرستم
از” شام فراق
Migi gol ro dost dari ama michinish … migi baroon ro dost dari ama ba chatr miri ziresh … migi parande ro dost dari vali too ghafas mindazish … che jori mitonam natarsam vaghti migi dostam dari
نه برگ گلي به شاخه ها مي ماند
نه هيچ كسي بجز خدا مي ماند
خوش باش و بدي نكن كه از ما تنها
يك خوبي و يك بدي به جا مي ماند
